Βλέπω το The 100, όπως είχα ξαναγράψει, και ακόμα δεν το έχω τελειώσει, γιατί δεν είμαι και τόσο φανατικός των τηλεοπτικών σειρών (εκτός και να τύχει νάχω πραγματικά κολλήσει με κάποια), κι επιπλέον είναι αρκετά μεγάλη σειρά. Έχει εφτά σεζόν. Τώρα είμαι προς το τέλος της έβδομης, και, εδώ και κάμποσα επεισόδια, έχουν παρουσιαστεί κάτι πολεμιστές που φοράνε στολές οι οποίες τους κάνουν αόρατους.
Η σειρά προσπαθεί να δημιουργήσει μια αρκετά πιστευτή πλοκή με αυτές τις στολές αορατότητας, αλλά, και πάλι, πρέπει κάπου να μην το καλοσκεφτείς το πράγμα για να το δεχτείς όπως είναι. Σε αρκετές μάχες, οι πολεμιστές αυτοί – ή όποιος τυχαίνει να φορά τέτοιες στολές – απενεργοποιούν την αορατότητα για όχι και τόσο καλούς λόγους πέρα από το για να φανούν στην οθόνη ή για να μην καταστραφεί η πλοκή, ενώ πάλι σε άλλες στιγμές χρησιμοποιούν την αορατότητα στο μέγιστο και είναι τρομερά θανατηφόροι.
Η αορατότητα πάντα έλεγα ότι είναι ένα πολύ βασικό πρόβλημα σε πολλές ιστορίες φαντασίας. Γι’αυτό κιόλας είμαι πολύ επιφυλακτικός με τους αόρατους πολεμιστές. Σκέψου μόνο πόσο θανατηφόρος μπορεί να είναι ένας αόρατος πολεμιστής. Δώσε του ένα πιστόλι και μπορεί να σκοτώσει, θεωρητικά, έναν ολόκληρο στρατό. Ποιος θα τον δει για να τον ξεπαστρέψει; Μόνο τυχαία ίσως να τον σκοτώσει κάποιος.
Οι αόρατοι πολεμιστές είναι πανίσχυροι. Τελεία και παύλα. Όταν κάποιος έρχεται να σε σκοτώσει ενώ εσύ δεν μπορείς να τον δεις, οι πιθανότητες να επιβιώσεις είναι ελάχιστες – σχεδόν μηδενικές. Και το να δείχνεις κάτι διαφορετικό μέσα σε μια ιστορία είναι απλά αστείο. Όπως επίσης και το να βάζεις τους αόρατους να μη χρησιμοποιούν την αορατότητά τους στον μέγιστο βαθμό. Γιατί να μη χρησιμοποιήσεις στον μέγιστο βαθμό κάτι τέτοιο για να εξοντώσεις τους εχθρούς σου; Τι λόγος μπορεί να υπάρχει;
Αν κάποιος βάζει αόρατους μαχητές μέσα σε μια ιστορία, πρέπει να είναι πολύ προσεχτικός μ’αυτό. Τέτοιοι άνθρωποι, αν υπήρχαν, θα ήταν ανίκητοι, εκτός αν οι αντίπαλοί τους είχαν κάποιον τρόπο να εντοπίζουν αόρατους και, άρα, να αδρανοποιούν την αορατότητά τους.
Ένα άλλο πρόβλημα είναι, επίσης, βασικό: Δεν μπορεί να υπάρξει στρατός που αποτελείται εξολοκλήρου από αόρατους μαχητές. Εκτός αν έχουν τη δυνατότητα να βλέπουν ο ένας τον άλλο, προφανώς θα κουτουλούσαν αναμεταξύ τους μέσα στο στράτευμα. Αυτό συμβαίνει πολλές φορές και σε στρατιώτες που βλέπουν ο ένας τον άλλο, σε έκρυθμες καταστάσεις· πόσω μάλλον σε στρατιώτες που δεν βλέπουν ο ένας τον άλλο!
Παρ’όλ’ αυτά, δεν μπορώ να πω ότι δεν μ’αρέσει η όλη κατάσταση που παρουσιάζει το The 100 προς το τέλος του. Έχει ενδιαφέρον, σίγουρα. Αλλά, ξέρεις, πάντα οι αόρατοι πολεμιστές μού φαίνονται κάπως...
